प्रेमाभिव्यक्तिमा प्रतिबन्ध

असार २१ (साल थाहा छैन)

आज, उनले मेरा अधुरा शब्दहरूलाई ओठमै बाँधिदिइन् । यो निषेधको पर्खाल यति छिटो र यस्तो कठोर ढङ्गले उभिन्छ भनेर मैले कहिल्यै सोचेको थिइन ।

धेरै दिनदेखि मनको गहिराइमा थुप्रिएको मायाको छाललाई आज बगाउन मन थियो । मैले धक फुकाएर भनेँ, "धेरै दिनदेखि भनेको थिइनँ, आज एउटा कुरा भन्छु है !" 
तर, उनका शब्दहरूले चट्टान बनेर मेरो प्रस्तावलाई बाटोमै रोकिदिए— "नभन्नु! किन भन्नुपर्‍यो ?"

त्यो पल, मेरो मुटुले आफ्नै गति बिर्सियो । म शब्दहीन भएँ, आफैँभित्र कतै छुटेँ । उनले "मैले फोन राखेँ है !" भन्दै संवादको डोरी चुँडाइन् ।

मनमा अनगिन्ती तरङ्गहरू उठे । के उनले मेरो समर्पण देखिनन् वा देख्न नै चाहिनन् ? तर, यदि मनमा कुनै अनुराग थिएन भने, एकपटकमै मेरो फोन उठाउन नपाउँदा, पछि आफैँ किन कलब्याक गरिन् । त्यसले कस्तो अर्थ राख्थ्यो ? यो रहस्य मैले बुझ्न सकिरहेको थिइन ।

हृदयको पत्रमा सञ्चित प्रेमाभिव्यक्तिको तृष्णा असह्य भइसकेको थियो । लामो समयदेखि परेको मनको गाँठोलाई म आज फुकाउन चाहन्थेँ । तर, मेरो पहिलो लवजमै मेरो अन्तरमनको कुरा थाहा पाएर उनले मलाई रोकिदिइन् । वास्तविकता के हो, त्यो त उनैको हृदयलाई थाहा होला । तर मैले यति मात्र बुझेँ— सायद अब यहाँ मायाका शब्दहरूको कुनै स्थान छैन ।

उनले किन त्यसो गरिन् ? यो प्रश्नको उत्तर खोज्ने सामर्थ्य मैले कहाँबाट पाउनु र ? मेरो मनको ढोकामा बग्न लागेको प्रेमको धारालाई उनले यति अनायासै किन छेकिदिइन् ? सोध्न खोजेँ, तर आँट आएन— किनकि मलाई थाहा थियो, उनको उत्तर सधै जस्तै "केही होइन" वा "मलाई थाहा भएन" मै अल्झिनेछ ।

अगाध स्नेहको शक्ति बटुलेर मैले यो साहस जुटाएको थिएँ, तर उनको एउटै प्रतिबन्धले मेरो वक्षस्थल रित्तियो । जहाँ मुटु नै आफ्नो ठाउँबाट खसिसकेको छ, त्यहाँ हिम्मतले कहाँ बास पाओस् ? कमसेकम संवादको अन्तिम क्षणमा मनको बह पोख्ने आशा थियो, तर त्यो अवसर पनि मिलेन । उनले आफैँले कुनै न्यानो कुरा गर्नेछिन् भन्ने झिनो आशा पनि कतै थिएन । सायद उनको उहाँको आगमनको समय भइसकेको थियो, त्यसैले हतार-हतार फोन राखिन् ।

उता उनी मौनतामा बिलिन भइन्, यता मलाई भने कसैले तीक्ष्ण तरबारले मध्यभागबाट चिरेझैँ अनुभव भइरहेको थियो । कोठाको पङ्खा पूर्ण गतिमा चलिरहेको थियो, तर मेरो शरीरबाट भने पसिनाका धारा छुटिरहेका थिए । र, म मेरो शून्य मस्तिष्कमा केवल एउटै प्रश्नसँग जुधिरहेँ— आखिर, उनले ममाथि यस्तो क्रूर छेकारो किन लगाइरहन्छिन्?

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

सम्झेर हुँदा

सम्झेरै हुन्थ्यो भने आज सगरमा तिमी र म हुन्थ्यौँ र भोलि फेँदीमा पनि हामी नै हुन्थ्यौँ हुने थिएन कोहि अर्को, बस् तिमी र म हुन्थ्यौँ जहाँ हुन्थ्यौँ, जस्तो हुन्थ्यौँ एक अर्कामा लिन् हुन्थ्यौँ, बिलिन् हुन्थ्यौँ छुट्टै अर्को संसारमा हुन्थ्यौँ खुसि र हाँसोको बिचमा हुन्थ्यौँ माया र उन्मादको सिँचमा हुन्थ्यौँ हुन्थ्यौँ त्यहाँ, जहाँ मन हुन्थ्यो जीवन हुन्थ्यो, आफ्नोपन हुन्थ्यो, झन् हुन्थ्यो असिम आनन्दको पल हुन्थ्यो, फल हुन्थ्यो, जल हुन्थ्यो हरपल हुन्थ्यो, मलमल हुन्थ्यो, झल् झल् हुन्थ्यो ॥ तर ... भएनौँ, भएन, हुँदैन; छैन भागमा तिमी थियौ, छौ र हुनेछौ सधै सम्झनामा धन्य छ यो सम्झना तिमीलाई मसँग सँगै राख्छ तिमी साथै छौ भन्ने आभाष गराउँछ फेरि बाँधिन पाउने आशा दिलाउँछ यहि सम्झना तिम्रो जसले खस्नबाट जोगायो, डुब्नबाट बचायो सम्हाल्यो मलाई कष्टहरूमा, भत्किन दिएन घाउहरू पुरिदियो, सञ्चो तुल्यायो, जीवितै राख्यो र यो सम्झना फेरि पनि भन्दै छ तिम्रो खबर आउने छ, तिमी आउने छ्यौ बस् पर्खाइ अलिकती लामो हुनसक्छ तिमीसँग फेरि भेट अवश्य हुनेछ ॥ २०७७ मङ्सिर १५, सवा १ बजे
Read more

रोदन

यति विधि म कहिले रोएको थिइन । वा मलाई सम्झना छैन । उनले फोन राखिसके पछि मन भक्कानिएर आयो, थाम्न खोजेँ सकिन । मन उद्देलित भएर भित्रैबाट हुत्तिएर आयो, अनि फुट्यो मूल सरी । बाथरूम पसेर शावर खोलेर रोएँ । आवाज छेक्न लाइ, धारा खोलेर बाल्टिन थापी दिएँ । भित्ताको साहारा लिएर रोएँ । पीडा लुकाउन रोएँ, बेदना पखाल्न रोएँ । खै किन रोएँ ? confusion मा रोएँ, मायामा रोएँ, सम्झनामा रोएँ, आफ्नै पागलपनमा रोएँ, acceptance मा रोएँ, denial मा रोएँ, रुन्चे म खुब रोएँ । सुटुक्क रोएँ, आफैले आफैलाई सम्हाल्न नसक्दा रोएँ, उनलाई दुख दिएकोले रोएँ, सताएकोले रोएँ, रोयल persona उनी, उनलाई रुवाएकोले रोएँ, उनीसँग सहज हुन नसकेर रोएँ, मिठा बात गर्न नजानेर रोएँ । आफ्नै स्वार्थीपनले रोएँ, आशामा रोएँ, निराशामा रोएँ, छटपटीमा रोएँ । वाक कुशलताको अभावमा रोएँ । स्पष्ट भएर रोएँ, अस्पष्ट देखेर रोएँ । खराब भएर रोएँ, खतम भएर रोएँ । खुब रोएँ, काम नपाएर रोएँ । यी शब्दहरू लेख्दै गर्दा पनि आँसु रोकिन मान्दैनन् । पृष्ठमै आँसु खस्छ, तप्प ! कागज फुल्लिन्छ । हातले पुछी दिन्छु । कागज नै च्यातिन्छ । मन झनै भक्कानिन्छ, बलिन्द्र धारा लाग्छन, यी...
Read more

Love & Venom

The sun was setting over the rooftops of Bhaktapur, casting a red glow over the city streets. The city was bustling with activity as people hurried to finish their shopping before heading home for the evening. Amidst the crowds, a young girl with long black hair was busy arranging packets of biscuits in her family's small provisional shop.   She was the youngest child in the family that included her parents, brother, sister, and grandmother. Barsha was her name. She was in her late teens and enrolled in '+2 Science' at a nearby college. Her family owned a store on Pradhan Path, the main street in the neighbourhood. Except for her brother, who was preoccupied with his business, Barsha's entire family assisted in the shop, and except her grandmother, who was old and not so well.   As Barsha busied herself with her work, she noticed a young man walking towards her from the direction of the meat shop next door. He was tall and lanky, with a mop of curly hair that flopped ov...
Read more